Op pad in het groen, op zoek naar iets leuks te doen.

Op een mooie zonnige dag trokken wij eropuit naar het Weusthag in Hengelo. We parkeerden bij de langere route aan de houtmaatweg 9 waar je overigens gratis kunt parkeren en begonnen aan een wandeling die ons al snel van de bewoonde wereld vandaan leek te voeren.

Wat begon als een gewone wandeling, bleek al snel een kleine ontdekkingstocht te worden.

Een pad dat je niet meteen verwacht

Vanaf de parkeerplaats liepen we na de brug over de autoweg een wat verscholen pad op. Geen drukke wandelboulevard, maar een smal spoor tussen het groen, met bomen aan weerszijden en het landschap dat langzaam steeds stiller werd.

Het mooie van wandelen in Twente is misschien wel dat je nooit precies weet wat er achter de volgende bocht verschijnt.

En hier stond ons al snel iets bijzonders te wachten.

De toren boven het Weusthag

Tussen het groen verscheen de opvallende, roestkleurige uitkijktoren van het Weusthag.

De kelkvormige toren is ruim twintig meter hoog en heeft 95 treden. Het cortenstaal en de uitgesneden bladmotieven geven hem iets bijzonders: stoer en industrieel, maar tegelijkertijd helemaal passend bij het groene landschap eromheen.

Vanaf hier begint het landschap zich langzaam voor je open te vouwen.

En dan besef je opnieuw hoe groen Hengelo eigenlijk is.

Van stad naar landschap

Terwijl we verder wandelden, veranderde het uitzicht voortdurend.

Open grasland werd afgewisseld met bomenrijen, struiken en ruige stukken natuur. Op sommige plekken lijkt de stad ineens heel ver weg.

Juist dat maakt het Weusthag zo bijzonder: je bent nog steeds in Hengelo, maar het landschap voelt op sommige momenten alsof je diep het buitengebied bent ingetrokken.

Dan verschijnt het water

En ineens zagen we het.

Tussen de bomen verscheen het water van het Kleigat van Rientjes.

Het is bijna moeilijk voor te stellen dat dit landschap ooit is ontstaan door industrie. De plassen zijn namelijk het gevolg van kleiwinning voor de steenbakkerijen in Hengelo. De klei werd hier afgegraven en vervolgens naar de steenfabriek vervoerd.

Wat vroeger grondstof was voor stenen, is nu een landschap van water, bomen, riet en wilde planten.

De natuur heeft het gebied duidelijk omarmd.

Over het bruggetje

Een klein houten bruggetje bracht ons verder het gebied in. Het deed me denken aan het typische kussers bruggetje wat in elk landelijk dorpje te vinden is waar je met je geliefde als tiener afsprak, om als verliefd stel tijd door te brengen samen en misschien wel een kusje zou krijgen.

Hier wordt het landschap bijna sprookjesachtig. Het water ligt tussen het riet en de bomen en op iedere plek lijkt weer een ander uitzicht te ontstaan.

Je loopt eigenlijk door een bijzonder romantisch en historisch verhaal zonder dat je het voortdurend beseft.

Onder je voeten ligt geen oud industriegebied meer.

Je loopt door natuur die langzaam haar eigen plek heeft opgeëist.

Een wereld vol bloemen

Maar het zijn niet alleen de plassen die hier de aandacht trekken.

Langs de wandelpaden vonden we allerlei bloemen en wilde planten. Geel, paars, wit en groen tussen het hoge gras en de struiken.

Een gele bloem die prachtig in het ochtendlicht stond. Distels tussen het gras. Wilde bloemen die als kleine kleurspatten langs het pad stonden.

Het zijn juist die details die je tijdens een wandeling makkelijk voorbijloopt wanneer je alleen maar naar het grote landschap kijkt.

Dus af en toe even stilstaan.

Kijken.

En ontdekken wat er allemaal groeit.

De lange wandelbrug

En dan komt de grote wandelbrug.

Een lange houten verbinding die dwars door het groen en over het water loopt. Het is zo'n plek waar je vanzelf even langzamer gaat lopen.

Links en rechts het water, tussen het riet door kleine doorkijkjes naar de oevers en boven je een strakblauwe Twentse lucht.

De brug is inmiddels een herkenbaar onderdeel van het gebied en vormt een mooie verbinding tussen de verschillende delen van het landschap.

Van kleigat naar natuurgebied

Hoe langer we er liepen, hoe duidelijker het werd hoe bijzonder de geschiedenis van deze plek eigenlijk is.

De kleigaten zijn ontstaan door menselijke bedrijvigheid, maar uiteindelijk is juist daardoor een landschap ontstaan waarin water en natuur de hoofdrol spelen. De voormalige kleiwinningsgebieden vormen tegenwoordig een karakteristiek onderdeel van het Weusthag.

Het is misschien wel een mooi voorbeeld van hoe een landschap kan veranderen.

Wat ooit werd afgegraven om stenen van te maken, werd later water.

En het water werd weer onderdeel van een nieuw landschap.

De natuur kreeg het laatste woord.

Even samen stilstaan

En uiteindelijk is dat misschien wel waar wandelen om draait.

Niet alleen de bestemming.

Niet alleen het aantal kilometers.

Maar samen ergens lopen, mooie plekken tegenkomen, af en toe stilstaan en gewoon genieten van waar je op dat moment bent.

Wij sloten onze wandeling af aan het water van het Kleigat van Rientjes.

Een stukje Hengelo met een bijzonder verleden en een verrassend groen heden.

En terwijl we daar samen stonden, was het eigenlijk heel eenvoudig:

wat ooit begon als een plek waar klei werd gewonnen, is nu een plek waar mensen komen om rust, natuur en elkaar te vinden.

En daar kunnen wij alleen maar heel blij van worden. 

Het Kleigat Rientjes is misschien wel één van die plekken waar je pas echt ziet hoe mooi Twente is als je even de tijd neemt om te kijken.